Sinterklaasjournaal
Afgelopen weekend kwam het Sinterklaasjournaal aan mij voorbij. Wij hebben de televisie al in geen maanden aan gehad maar het weer vraagt erom binnen te blijven. Dit weekend spendeerden we in Amsterdam dus was er tijd. Nu zijn er legio andere dingen te zien op de televisie maar mijn wederhelft kijkt (schijnbaar) altijd even naar het Sinterklaasjournaal. Ik keek hem even raar aan maar na het kijken van een aantal afleveringen begreep ik wel wat hij bedoelde. In één weekend hebben we alles uitgekeken. Over het noodpakket in geval van nood en de Sinterklaas discussie, alles kwam voorbij in het (nood)journaal met geen Dieuwertje Blok maar Merel Westrik.
Temu
Wat is het toch heerlijk die rijke fantasie en de verhaallijn die aangehouden wordt. Het maakt het zelfs voor ons (bijna)spannend. Sinterklaas die zonder vuurtorenlicht op Texel aan zou moeten komen is al zo’n voorbeeld. Het licht van de vuurtoren is kapot en de vuurtorenwachter besteld via internet een nieuwe lamp. Deze moet hij afhalen bij het plaatselijke pakketpunt en tot zijn grote verbazing is de lamp maar 2 cm groot. Een Temu bestelling dus, waar alles groter lijkt dan het is.
Of een Pietje Paniek welke zo prachtig gespeeld wordt door Jochem Meijer. Als klap op de vuurpijl de lessen over het zogeheten noodpakket en het einde van het Sinterklaasfeest. Het oh zo bekende Sinterklaasjournaal, vol lessen en wijsheden waar je iets mee kunt doen of juist niet. Wij hebben ons er kostelijk mee vermaakt en wel 25 afleveringen lang. Dieuwertje Blok presenteerde dit Sinterklaasjournaal al jaren maar nu wordt dit gedaan door een op Dieuwertje Blok lijkende Merel Westrik. Bijzonder in mijn beleving want Merel Westrik is toch ook prima om te zien als haarzelf… Dit terzijde. Wat vooral opviel waren de lessen en wijsheden die voorbijkwamen. Dingen als noodpakketten die uitgedeeld worden en wat de mens hiervan vindt. Een rijke man die het langste verlanglijstje ooit maakte, zijn naam is meneer Overdaad. Reacties van boze buren, gebaseerd op het programma de Rijdende Rechter. Smakelijk vermaak al die verwijzingen die voorbijkwamen.
Einde Sinterklaas
Wat mij wel verbaasde was het volgende: de redactie van het Sinterklaasjournaal maakt een einde aan het Sinterklaasfeest, althans zo kwam het op ons over. Want Sinterklaas en de hoofdpiet geven meermaals duidelijk aan dat ALS de nood aan de man is, ouders zelf maar een pakjesavond moeten organiseren. De nood uitgelegd: als er geen pakjes bezorgd worden op pakjesavond. Zo leveren de Pieten ook noodpakketten. Voor het geval dat hé. Het is dan niet de bedoeling dit open te maken voor Sinterklaasavond. Nee, het is bedacht om mensen gerust te stellen. Want als het eenmaal pakjesavond is zullen er heus pakjes zijn, aldus de hoofdpiet welke best knap wordt gespeeld door Niels van der Laan (o.a. Even tot Hier BNN VARA).
Zo komen ze stapje voor stapje uit bij een aantal onderwerpen als het Sinterklaasfeest zelf en de campagne Denk Vooruit. De campagne Denk Vooruit wordt op dit moment aan ons voorgelegd door de Rijksoverheid. Het doel: ons informeren over hoe we ons kunnen voorbereiden op een noodsituatie. Tijdens het Sinterklaasjournaal worden we stapje voor stapje begeleid naar het einde van het Sinterklaasfeest. De vraag of we binnen onze cultuur dit feest nog kunnen “maken” wordt op niet al te subtiele wijze door, in dit geval de NPO, beantwoord met NEE.
We kennen allemaal wel de organisatie die al jaren fel tegen is (Kick Out Zwarte Piet) en zij hebben hun doel al bereikt. Persoonlijk denk ik ook wel dat het Sinterklaasfeest zijn langste tijd heeft gehad. Dat denk ik dus en dat betekent niet dat ik het daarmee eens ben.
Gezien het feit dat eenieder er toch in mee gaat lijkt het dat dit niet nog tien jaar zal duren. Want als een Zwarte Piet niet zwart mag zijn en drastisch wordt veranderd in een Roet Veeg Piet is dat al aan de orde toch?
Noodpakket
Dan de lopende discussies rondom het zogeheten noodpakket. Dit is van een andere orde. Wat me dan toch wel weer een beetje aan het denken zet. En tijdens het denken denk ik dan weer: “Laat ik me nu opruien of is dit echt nodig? Wat weet men over onze situatie in Nederland wat ik niet weet? Of misschien niet wil weten.” Of: ik wil er niet over nadenken maar ik doe het toch wel. Mensen zijn gekke wezens en ik ben er zelf een.
Terug naar het noodpakket. Laatst kreeg ik van een jongere kennis de tip om eens te schrijven over het noodpakket. En niet over wat daar werkelijk in moet zitten maar meer over wat heb jij als mens nodig hebt in tijden van nood. Het was een mooie vraag maar ik twijfelde eraan of ik kon en wilde schrijven over dit onderwerp. Ik besloot het dus toch te doen naar aanleiding van het Sinterklaasjournaal. Dus ja, wat heb ik eigenlijk nodig in tijden van nood? Niet zo heel veel in mijn beleving maar wat is nood?
Nood is voor iedereen anders en met de campagne van de Rijksoverheid genaamd Denk Vooruit wordt gedoeld op het uitvallen van stroom, internet en alle voorzieningen die we gewend zijn. Inderdaad, stroom is een must en internet eigenlijk ook. Van de andere kant, als de pleuris uitbreekt hebben we andere zorgen zoals hoe overleef ik dit bijvoorbeeld. Als ik uitga van de visie van Denk Vooruit dan gaat het er dus om of ik zonder alle systemen die we gewend zijn blijf functioneren. En duidelijk ook bedoeld om maar niet in paniek te raken. Eerlijk gezegd is het helemaal niet zo’n gek idee om alvast te bedenken wat je moet doen in geval van extreem weer, stroomuitval en die dingen. Want denken dat dit ons niet overkomt is eigenlijk je kop in het zand steken. De systemen die ons overeind houden en dan met name het internet maken ons ook behoorlijk kwetsbaar toch? Alles gaat via het internet en zelfs contant geld opnemen is niet te doen als een pinapparaat in storing is.
Nu zijn er ook groepen mensen die dit “angst zaaien” noemen en daar kan ik me ook in vinden. Ik ben nu eenmaal het type dat alle meningen wel begrijpen wil. Daarmee vorm ik dan op de duur mijn eigen mening die ik weer bijstel indien er weer andere inzichten volgen. Zou er oorlog komen vraagt de halve wereld zich af? Hoe het ook komt, wijzelf hebben dit niet in de hand. Op geen enkele manier.
Boerenverstand
Dus we zullen met ons eigen boerenverstand iets van de oproep moeten maken. De oproep om een noodpakket samen te stellen in geval van nood. Antwoord op mijn eigen vraag van wat ik zelf nodig zou hebben in geval van nood beantwoord ik vrij snel. Sommige basisbehoeften in mijn leven zijn niet die van een ander en uiteindelijk is het dus voor iedereen persoonlijk. Behalve water en iets te eten voor een aantal weken is er eigenlijk niet veel nodig. Oh ja. Een dak boven je hoofd en warmte is ook wel fijn. Verder de mensen waarvan ik houd. Ik denk dat dat ook scheelt. Want als de pleuris echt uitbreekt en je moet dit alleen doorstaan…is ook niet fijn.
Als ik over noodsituaties nadenk herinner ik me ook de verhalen van mijn moeder van vroeger. Toen ik klein was vroeg ik haar vaak te vertellen over de oorlog en de bevrijding. Schijnbaar vond ik het een leuk onderwerp. Dus dan vertelde ze weer over die dag in mei in 1945. Zijzelf was toen 4 jaar en het enige wat ze nog wist was het gebulder van tanks die het dorp binnenreden en de repen chocola die werden uitgedeeld.
Ik heb nooit bedacht en gedacht dat wij in een soortgelijke situatie terecht komen en nog steeds denk ik er zo over. Als er wel een derde wereldoorlog komt zullen wij dit eerder merken op economisch gebied etc. Denk ik. Hoop ik. En vele andere manieren van anderen beschadigen zonder dat er geweren aan te pas komen. Er hoeft maar één gek op een grote rode knop te drukken en we gaan er allemaal aan, lijkt mij. Een noodpakket bied dan weer geen redding.
Eigenlijk wil ik er ook niet te veel bij stil staan. En dat is ook weer een keus. Kop in het zand steken. Op eigen initiatief. Jaren geleden heb ik al eens besloten niet te veel nieuws uit de wereld mee te willen krijgen. Ik heb het al druk genoeg met mijn eigen vierkante meter. Mocht het toch gebeuren dan zitten wij op dit moment redelijk goed. Voor wat ik nodig heb dan dus. Uitgaande van een niet al te extreme noodsituatie:
Ik zit op een schip met een generator, watertanks en dieseltanks. Een kachel die brand en een voorraadkast vol met van alles waaronder eten, koffie en rode wijn. Boven alles is diegene waar ik mee vaar bij me. Naast me. Die de boel varende houdt, en er gewoon is. En ik ben er. Dus wij zijn er. Dat geeft mij rust, rust die ik de afgelopen jaren heb gemist.
Het kan heel simpel zijn.
Wie doet me wat…..
